مصاحبه با راديو راديو آزادگان

آیت الله فاضل لنکرانی فتوای قتل نویسنده باکوئی را صادر کرد . اگر این فتوا از سوی مکارم شیرازی صادر میشد بی گمان شوونیسم فارس محکوم میشد . از بخت بد پان ترکیستها , این یکی اما از لنکران است . از آن پاره جدا شده از پیکر ایران , ایران شمالی , که امروزه آذربایجانش مینامند . لنکران در فاصله کمتر از پنجاه کیلومتری آستارااست که از آستارا تا به لنکران نزدیکتر است تا به اردبیل .

قرار نبود که نقشه ایران بشکل گربه درآید که پارس آباد و بیله سوار گوش راست آن باشند وقتی قرار است که عهدنامه ننگین باشد و دلالش هم انگلیس , چنین میشود که ناگهان برخلاف توافق اولیه که قراربود خط مرزی مسیر رود ارس باشد , ناگهان گریبایدوف به اشاره پاسکویچ مینویسد :  [از محلی که حدود بلوک دلکیج است خط سرحد بین الدولتین قلل کوه کلوپوتی و قلل سلسله عمده کوههائی که از بلوک ولکیج می گذرد متابعت نموده و به سرچشمه شمالی رودخانه موسوم به آستارا میرسد و اینجاهم مسئاله جریان آب چنانچه در فوق ذکر شده است مرعی میباشد . از آنجا خط سرحدی مجرای آستارا را الی مصب آن در دریای خزر طی نموده و حدود خاک دولتین را به اتمام میرساند] . این بخشی از فصل چهارم معاهده ترکمن چای است که در فصل بعدی اش می آید :[ اعلیحضرت شاهنشاه ایران (فتحعلیشاه ) محض اثبات دوستی خالصانه که نسبت به اعلیحضرت امپراطور کل روسیه دارند به موجب همین فصل از طرف خود و از طرف وراث و اخلاف خود واضحا و علنا تصدیق می نماید که ممالک و جزایری که مابین خط تحدیدی فصل اخیر و تیره جبال قفقاز و دریای خزر است و همچنین اهالی بدوی و غیره !! این نواحی متعلق به دولت روسیه میباشد ] . این بخشی از خاکی بود که پیشتر ها فتخعلیشاه در گفتگوی خودمانی اش با گوردون انگلیسی میگوید ما این سرزمین را با زور شمشیر و اسلحه گرفتیم و هر حقی نسبت به آن و رعایایش را بر خودمان قائیم .

گرچه فتحعلیشاه دو زنجیر فیل و انبوهی هدایای گرانبها با میرزا ابوالحسن ایلچی , که بعد ها وزیر خارجه ایران شد و در وصیت نامه اش نوشت که پس از مرگش جیره و مواجبی که از انگلیس میگرفت به ورثه اش بدهند , فرستاد ولی دل سفت تر از سنگ تزار نرم نشد و آن سرزمین ها جدای از ایرانزمین ماندند که هزاران ایرانی در درازای بیشتر از صد سال ناله های آیریلیق (جدائی) سر بدهند و در هر بزنگاهی بخواهند که به مام میهن بپیوندند و پفیوزی حاکمان قجر که این سرزمین را غنیمت جنگی میدانستند مایه آن شد که هم میهنان ما به این آرزوی زیبایشان نرسند .

 از سخن دور افتادم . مجتهدان علی الاصول باهم به شور نمی نشینند . آنچنان که در میانشان مرسوم است چون همگی بر این باورند که در دوران غیبت باب علم مسدود است بنا به قاعده حجیت ظن فتوی را صادر میکنند و هیچ مجتهدی بر مجتهد دیگر نه برتری دارد و نه تعین میتواند کرد . پس نمیتوان گفت که آقایان در قم به مآل اندیشی پرداخته اند و فاضل لنکرانی را را مامور اینکار کرده اند . تنها میتوان گفت که او چون لنکرانی است بیشتر از دیگران احساس مسئولیت کرده و یا آنطور که نوشته اند چندی از مقلدین او در آن سرزمین از وی استفتا کرده اند واو هم پاسخ داده است.

خوش بحال رافق تقی نویسنده آن مقاله که از این ببعد نانش در روغن خواهد بود . سلمان رشدی که فتوای قتلش را گرفت یک نویسنده هندی- انگلیسی بود که تنها آنها که در ادبیات بویژه در رمان دستی داشتند و یا اهل رمان خوانی بودند اورا می شناختند که ما هم در ایران اورا با بچه های نیمه شبش می شناختیم . در همین نیویورک و بسیاری از شهرهای بزرگ دیار غرب , صف های دراز بسته شد که کتاب آیات شیطانی اورا بخرند . بسیاری از آنها در مصاحبه های تلویزیونی گفتند که اهل خواندن چنان کتابهائی نیستند ولی چون وجدان آزادیخواهانه شان جریحه دار شده مخصوصا کتاب را میخرند که مخالفتشان را با تهدید جانی نویسنده نشان دهند . بگذریم که اینها در برابر فتوای قتل هوگو چاوز رئیس جمهور ضد آمریکائی ونزوئلا توسط پت رابرتسونPat Robertson  , مجتهد میلیاردر اوانجلیست ها , کوچکترین واکنشی نشان ندادند. و حالا سلمان رشدی یکی از نامداران میلیونر است و کارگردانان خیلی متعهد هالیوود گاهی برای تبرک چند لحظه ای اورا هم در فیلمهابشان نشان میدهند .

این تنها نمونه نیست . خانم تسلیمه نسرین بنگلادشی بخاطر چند کلمه انتقادی که از مسلمانها کرده بود که چندانی هم با آنچه که اندیشه ورزان امروز ایران میگویند و مینویسند تفاوتی نداشت با واکنش ابلهانه مفتیان آن دیار که اورا تکفیر کردند آغوش پرمهر فرنگی های بسیار انساندوست برویش باز شد . چند باری که به سخنانش گوش کردم و یا چاپ شده گفته هایش را خواندم ژرفائی در اندیشه اش نیافتم که در خور ستایش باشد و یا او را در زمره اندشمندان درآورد ولی چه توان کرد که ستایش از او دستکم یک تودهنی به مسلمانها می بود و آنهم سخت در ذهنیت این جماعت فرنگی پسندیده است .

خانم دکتر وفا سلطان سوریه ای , بنا بنوشته نیویورک تایمز در  15 مارس همین سال , یک روانکاو گمنامی بیش نبود ولی تا اینکه همای بخت بر شانه اش نشست و بی هیچ پیشینه و پیش زمینه ای در مصاحبه ای با تلویزیون الجزیره زبان به فحاشی به آخوندهای کشورهای عربی که خشونت را ترویج میکنند باز کرد , که صد البته بجاست , و نیز فرهنگ اسلامی را با بربریت مقایسه کرد و این نظریه مشعشع را داد که مسئاله , مسئاله برخورد تمدنها نیست بلکه برخورد ارتجاع (جهان اسلام) و تمدن (غرب ) است و  برخورد ذهنیت قرون وسطائی با ذهنیت قرن بیست و یکمی و برخورد وحشیگری (Barabarity ) و عقلانیت (Rationality ) است  ولی آنچه که یک شبه شهرت جهانی برای او بار آورد دفاع جانانه اش از اسرائیل و سرزنش تند وتیزش از اعراب بود . بنا به نوشته John Broder  در لوس آنجلس تایمز در 10 مارس 2006 خانم سلطان میگوید یهودی ها را نگاه کنید که از تراژدی هولوکاست استفاده کردند تا همه دنیا به آنها احترام بگذارند ! آنها با دانششان , نه با گریه وزاری , خودشان را نشان دادند . تا حالا حتی یک یهودی را ندیده ایم که با انفجار خودش یک رستوران آلمانی را منفجر کند . تا حالا یک یهودی نبوده که یک کلیسا را منفجر کرده باشد . یک یهودی را ندیده ایم که اعتراضش را با کشتن دیگران نشان دهد . این فقط مسلمانها هستند که با کشتن آدمها , سوزاندن کلیساها و نابود کردن سفارتخانه ها اعتراض میکنند . صد البته این اظهارات توفانی از واکنش را در پی داشت که بیش از یکمیلیون بار گفته هایش در سایت الجزیره کلیک شد و مهمتر اینکه پیش از هر کس و یا گروه دیگری کنگره یهودی های آمریکا به او مهر ورزیدند و سر ضرب او را بیک کنفرانس در اسرائیل دعوت کردند و ترتیبی دادند که در کنفرانسهای بیشتری از آموزه های این متفکر نوظهور استفاده شایان بشود و بقول نویسنده مقاله بالا , حالا از او در تل آویو بیشتر از دمشق استقبال میشود.

من از سلامت روانی این روانکاو لوس آنجلس نشین آگاهی ندارم و بررسی در این باره را به همکارانش وا میگذارم ولی باور کردن اینهمه تجاهل را در این دنیای اطلاعات زده از کسیکه سالیانی به آموختن گذرانده و بیگمان دستی در دنیای اینترنت هم دارد را سخت دشوار میبینم . آنهم از جانب کسی که در وطنش در تپه های جولان اش , اسرائیلی ها سالیانی است که براحتی جولان میدهند و مهاجر نشین (Settelment ) پشت مهاجر نشین میسازند که اگر روزی سوریه در برابر قداست زور زانو زد و به خواسته های امپراتور تمکین کرد ( این البته رژیم اتوریتاریان و جمهوری موروثی سوریه را تطهیر نمیکند ) و قرار شد سرزمینهای اشغال شده را پس بدهد جوانان بسیار غیور یهودی که از بروکلین نیویورک به آنجا مهاجرت کرده اند با همه وجود از تخلیه این میراث بحق آبا و اجدادی شان که خداوند خدا سه هزار سال پیش به آنها وعده داده است دفاع کنند و سربازان اسرائیلی آنطور که در تخلیه مهاجر نشین های غزه دیدیم آنان را با ملایمت در آغوش بگیرند و بیرونشان بکنند و منهم که در تلویزیون شاهد این بیعدالتی هستم بر ستمی که به این مهاجران بی پناه از آمریکا رفته میرود گریه کنم و به آنها حق بدهم که ساختمانهایشان را تا آخرین چوب و پنجره بسوزانند و یک سرزمین سوخته به عربهائیکه که گلدامایر آنها را کرم خاکی میخواند تحویل دهند .

تا آنجا که من میدانم اگر نه صدها , دستکم دهها کتاب در باره ترورهای انجام شده توسط اسرائیل در همین دنیای غرب نوشته شده است .

به ادعاهای این خانم عرب که میبایست بسیار بیشتر از من آگاهی های راجع به اسرائیل داشته باشد می اندیشیدم که یاد دیر یاسین افتادم . این دهکده 700 ساله با جمعیت حدود 750 نفره پیشتر ها با دهکده یهودی نشین همسایه , گیلات شائول قرارداد عدم تعرض بسته بود که در آن بامداد روز 19 آوریل 1948 وقتی نیروهای ایرگون برهبری مناخیم بگین که بعدا جایزه صلح نوبل هم گرفت وارد دهکده شدند همسایگان یهودی هم برای ثواب در این عملیات شرکت کردند که 245 نفر زن و کودک ومرد را قتل عام کنند و جوانان را سوار بر کامیونها کرده ودر روستا های یهودی نشین بگردانند پیش از آنکه اعدامشان کنند .

یکی از دهها هزار زن مورد تجاوز قرار گرفته مسلمان بدست صربها در 1990 در مصاحبه ای که با فرستادگان دیده بان حقوق بشر داشت میگفت من و شوهرم و دختر چهارده ساله ام سالهای زیادی در یک مجموعه آپارتمانی با دوستان صربمان در صلح وصفا زندگی میکردیم . وقتی که صربها حمله کردند من نگران شوهرم شدم . بدنبال خبر گیری از او بودم که مرد همسایه دیوار بدیوارمان که بسیار باهم دوست بودیم و بیشترینه باهم می نشستیم و مهمانی میدادیم وارد آپارتمان ما شد و من خوشحال بجلو پریدم و احوال شوهرم را از او پرسیدم . با لبخندی گفت نگران نباش حالش خوب است و بطرف من آمد . خیال میکردم برای دلداری من میآید ولی او در برابر چشمان از حدقه درآمده دخترم بمن تجاوز کرد و بعددخترم را باخود برد. بعدها فهمیدم که آنها پیش از آن شوهرم را کشته بودند و حالا هم از سرنوشت دخترم خبری ندارم .

خانم دکتر سلطان میگوید که یهودیهای رسته از تراژدی هولوکاست با تلاشهای هوشمندانه شان دنیا را به احترام خود واداشتند و به گریه و زاری نپرداختند . این ادعا اما سخت مخالف آنچه که نورمن فینکلستین Norman Finkelstein استاد یهودی دانشگاه هاروارد و نویسنده کتاب پرفروش صنعت هولوکاست The Holocaust Industry  میگوید هست . تنها در دهسال گذشته بیش از بیست و پنجهزار مقاله , کتاب , فیلم در باره مظلومیت یهودیها نوشته و ساخته شده است و این استراتژی بسیار شناخته شده است که یهودیان بهیچوجه اجازه فراموش شدن هولوکاست را نمیدهند و همچنان از قبل آن سود میجویند.

با این نگرش میتوان دانست که انکار هولوکاست از سوی احمدی نژاد تا کجا این یهودیها را خشنود میکند و برگزاری نمایشگاههائی در انکار هولوکاست از آن نوع که حالا در تهران برگزار است چه یاری ارزشمندی به آرمانهای این کوشندگان یهودی می رساند .

ایشان میگوید که هیچ یهودی حقانیت اش را با آدمکشی بدست نیاورده است و من به یاد قتل عام دهکده دوایما Dueima می افتم که در مقابل کشتار دیر یاسین که توسط گروههای تروریستی دست راستی مانند ایرگون IRGUN  و LEHI  و IZL به رهبری مناخیم بگین و اسحاق شامیر انجام گرفت این یکی بدست ارتش رسمی اسرائیل زیر فرماندهی حزب کارگر صورت گرفت که در آن سربازی پز میداد که زنی را پیش از کشتن تجاوز کرده و آن دیگری مادر با بچه شیرخواره اش را وادار کرده دوسه روزی کلفتی اورا بکند و بعد او و شیرخواره اش را یکجا بکشد . عملیات قتل عام دهکده قیبیا Kibya به فرماندهی آریل شارون , نخست وزیر در حال اغمای اسرائیل , چنان سبعانه و فاجعه آمیز بود که حتی نخست وزیر وقت اسرائیل , موشه شارت , در نشست کابینه اش گفت : این عملیات مارا درجهان بعنوان یک باند خون آشام که قتل عام میکند معرفی میکند.

خانم سلطان میگوید هیچ یهودی را ندیده است که کلیسائی را منفجر کرده باشد . شاید این درست باشد ولی نمیدانم آن باروخ گلد استین , یهودی خیلی مومن دست راستی شهروند آمریکا که در سال 1994 با مسلسل اتوماتیکش نمازگزاران را در مسجد حبرون به گلوله بست و بیست و نه نفر را کشت و بیش از صد و پنجاه نفر را زخمی کرد را بحساب کی باید بگذاریم مگر اینکه بگوئیم چون مقتولین از قرون وسطائی ها بوده اند گناهی بر او نیست . تیم های تروریستی اسرائیل تا بحال نه تنها در فلسطین و اردن بسیاری را کشته اند و چندین نفرشان هم دستگیر شده اند بلکه تا دورترهای تونس هم رفته اند و قربانی شان را بهمراه زن وبچه آنان کشته اند . پس بیراه نیست که او باید مهمان عزیز پشتیبانان اسرائیبل و عاملان این اعمال تروریستی بشود . راستی اسحاق رابین را کی کشت ؟ راستی کسی عکسهای مناخیم بگین و اسحاق شامیر و بسیاری از رهبران اسرائیل را که توسط انگلیسی هادر لیست WANTED بعنوان ترورسیست برای یافتنشان جایزه تعیین شده بود را فراموش کرده است؟

به کتاب گلوبال تروریسم نگاه میکردم که لئونارد واینبرگ بعنوان راهنمای مبتدیان در مطالعه تروریسم نوشته که درآن لیست بلندی از سازمانهای تروریستی جهان را از بودائی و هندو تا یهودی و مسیحی و مسلمان نشان میدهد . البته طارق علی هم در کتاب خواندنی اش , برخورد بنیادگرائی ها Clash of Foundamentalisms ,که عکس روی جلد آن جرج بوش با عمامه و ریش بن لادن است و عکس پشت جلد آن بن لادن با کت وشلوار و کراوات بوش , چهره دیگری از این فاجعه بشری که ما با آن روبرو هستیم و هر لحظه به همت آمریکا و انگلیس بیشتر و بزرگتر میشود نشان میدهد .  

برگردیم به این آقای رافق تقی خوشبخت که بنا به نوشته روزنامه ها یک نویسنده گمنام در یک روزنامه کم تیراژ بوده است که سپاس از آقای فاضل لنکرانی که این فرصت را برای او فراهم کرد که مشهور شود و همین روزها است که در کلوبهای روشنفکران غرب سخنرانی برایش ترتیب دهند و پت رابرتسون در کانال تلویزیونی اش CBN و در برنامه پر بیننده اش کلوب 700  برادر رافق را در کنارش بنشاند و با مهربانی از او بخواهد هرچه از زشتیهای مسلمانان میداند بگوید .

تقی درباره اسلام میگوید :

[ اسلام حقه بازي اخلاقي است؛ بشر دوستي اسلام را نمي توان باور كرد. معيار هاي بشر دوستي اسلامي هنوز هم تاب مقاومت در برابر ايرادهاي ماترياليسم و ديالكتيكي را ندارد كه آنها را حفظ كرده و ياد گرفته ايم. اسلام همشكل استعمار شرقي است و صرفاً مي تواند به عنوان يكي از انواع استعمار محسوب شود.

كسي كه به حضرت عيسي ايمان آورده است هرگز دماغش را با حضرت محمد پاك نمي كند ( در متن اصلی: هرگز برای حضرت محمد بینی اش را هم پاک نمی کند یعنی تره هم خورد نمی کند مترجم –ترابی )]

اینکه این نویسنده تا کجا از مسیحیت و اسلام آگاه است را میتوان به داوری اهل نظر گذاشت که تا بخواهیم در این باره نوشته شده و بحث شده است . بیش از مسلمانان , اندیشمندان مسیحی در این باره نوشته اند و مسیحیت را با اسلام مقایسه کرده اند که خانم کارن آرمسترانگ که بیشتر کتابهایش از جمله کتاب اسلام اش هفته های زیادی جزو پرفروش ترین های نیویورک تایمز بود و هوستون اسمیت که بیش از نیم قرن دین شناسی و اسلام شناسی کرده و گفتگوهای پنجاه سال پیش اش امروزه در کتاب بسیار خواندنی اش ادیان جهان هر مدعی را به چالش میخواند و هانس کونگ که در تریلوژی ماندگارش سه دین یهودیت و مسیحیت و اسلام را بررسی کرده است چندی در بین این خیل بلند کارشناسانند.

ولی آنچه که مرا به غم فراوانی می نشاند خودباختگی و احساس حقارت خیره کننده این نویسنده در برابر اروپائیهاست . این از خود بیزاری تا آنجا ریشه دوانده است که براحتی نمیتوان آنرا در مقوله بحران هویت جا داد و توجیه اش کرد . ببینیم او چه میگوید:

[همه تلاش هاي آذربايجان در ايجاد نظامي لائيك متاثر از اروپا است. مردم اذربايجان با اين تلاش هاي مخلصانه خود ثابت كرده اند كه عضو تام الاختيار خانواده اروپا هستند ...... ترك آذربايجاني حتي در حيطه رژيم افراطي دين- شيعي ايران نيز توانسته تا اروپايي بودن خود را حفظ كند . فشار ها و هرگونه فرسودگي ها و تلاش ها براي يكسان سازي قومي توسط شوونيست هاي فارس بي اثر بوده است. توجه كنيد، همتباران جنوبي ما عمدتاً به اروپا مهاجرت مي كنند. اين بازشناسي روحي بدون اينكه نيازي به توضيح و استدلال داشته باشد خود را ثابت كرده است؛ بايد استفاده حداكثر از آن صورت گيرد. در واقع، مي توانم بگويم كه هر عنصري بيگانه در وجود اذربايجاني كه داراي ماهيت اروپايي است ولي در شخصيت آن خصلت هاي شرقي وجود دارد بعنوان يك نقصان به چشم مي آيد.
وجود خصلت شرقي در شخصيت آذربايجاني هيچ چيزي به سيستم ارزش هاي آن اضافه نكرده است. ] .

یک نگاه ساده به جغرافیا و تاریخ منطقه نشان میدهد تا چه گستره چشمگیری بیماری الیناسیون در این شخص ریشه دوانده است . او تنها از مسلمان بودنش شرمنده نیست . از آسیائی بودنش هم و از شرقی بودنش هم سرافکنده است . البته اگر تکیه او بر اروپائی بودن آذربایجانی نگاه تاریخی اش به این واقعیت باشد که آذربایجانی ها یا آتورپاتکانی ها که همان مادها باشند در کنار پارسها و پارتها از تیره هند و اروپائی Indo-Europian بوده اند حرفی نیست و میدانیم که هستند بسیاری از پژوهندگان تاریخ که آرانی ها را هم از تبار هند و اروپائی میدانند . ولی گمان نمیکنم این نویسنده که  کلمه ترک آذربایجانی را بکار میبرد , با این نگرش توان و آگاهی تاریخی تا به این ژرفا را داشته باشد . که اگر گمان من درست باشد او همه پان ترکیستها , که تبار از دده قورقود میجویند, را به چالش میخواند .

من در سفرهای متعددم به باکو پس از فروپاشی شوروی نشانه های بحران هویت را بارها دیده ام . پرسش از کجا آمده ایم , ریشه و تبار از کجا و کی داریم , فرهنگمان از چه ملاتی ساخته شده است پرسشهائی هستند که از فردای اعلام موجودیت جمهوری آذربایجان در پی فروپاشی شوروی پیوسته در نهان و آشکار گفته شده است .  برخی ها زرتشت را می ستایند برخی ها خود را از اعقاب اوغوز خان میدانند . گروهی شاهنامه را دوست دارند و گروه دیگر  کتاب دده قورقود را برابر نهاد شاهنامه میگیرند . و همه اینها فهمیدنی است . نزدیک به صد سال تزارها هر آنچه که توانستند برای آسیمیله کردن آنها کردند . ولی آنچه که در هفتاد سال رژیم کمونیستی بر سر آنها آمد بویژه در دوران استالین بسیار گرانسنگ تر بود از کارکرد تزارها در دگردیسی اجباری فرهنگی . تا سال 1928 زبان ترکی آذربایجان را زبان رسمی تمام منطقه تا داغستان و ارمنستان و حتی گرجستان کردند . از آنسال ببعد سیاست ترکی زدائی با خشونت هرچه تمامتر و پروژه روسی سازی با قدرت کوبنده اجرا شد . چچن ها و اینگوش ها را بزور به آسیای مرکزی کوچاندند و با انسانها بدرستی مانند ابزار رفتار کردند . الکساندر بنینگسن و اندرس ویمبوش با ریزه بینی ستایش آمیزی در کتاب با ارزش Muslims of the Soviet Empire همه این رفتارهای فرهنگ برانداز را بررسی کرده اند . تاریخ را به دستور نویساندند . حتی جغرافیا را بنا به سیاست گذاری های حزب کمونیست دگرگون کردند . نه تنها نامهای جا ها و دیه ها و شهر ها را دیگر کردند بلکه پاره ای از جاها را از صفحه جغرافیا پاک کردند . حالا من چرا باید انتظار داشته باشم این نسلی که در آن دوران زاده و پرورده شده است از یکپارچگی هویت برخوردار باشد . همین نویسنده که 57 ساله است در زمانی بدنیا آمده است که استالین پیروز در جنگ جهانی دوم و تصفیه های خونین داخلی در اوج کیش شخصیت پرستی اش , با مشت آهنین و انکار هویت و قومیت صدها قوم و ملت آنهارا مثل موزائیک بزور بهم چسبانده و از آنها شهروندان یک معجونی بنام سوپرا ناسیونالیسم شورویSupra Nationalism  ساخته بود . او درخانواده ای رشد کرده که سالهای تیره و تار سربه نیست شدن میلیونها هم میهن و یا هم نوع به گناه کوچکترین تخطی از آموزه های رفیق استالین را تجربه کرده بودند . در سالهائیکه میبایستی قدت درست باندازه تختخواب استالینسم میبوده که اگر کوتاه بودی باید قد میکشیدی و اگر بلند بودی میبایستی خودت را قیچی میکردی که درآن تخت جابگیری اگرنه جایت در سیبری بود .

اکنون آن روزگار سپری شده است روزگار دیگر است و اروپائیها در دید نزدیک بین آن قربانیان هویت زدائی پیروزمند و فرهمند دیده میشوند و برای کسیکه بدنبال گمشده خویشتن خویش است و آنرا نمی یابد کجا بهتر از چسبیدن به پیروزمندان میتوان رفت . ولی تجربه بجز این میگوید . ترکیه که براستی بخش کوچکی از سرزمین اش , آنسوی تنگه بسفر , در قاره اروپا قرار دارد و از 1923 که مصطفی کمال پروژه غربی سازی ترکیه را , همان کاری که  میرزا حسین خان مشیرالدوله سپهسالار خودمان که میخواست ایران را صددرصد غربی بدون دخالت ایرانی بکند و نتوانست , با موفقیت انجام داد تا به امروز سکولاریسم آئین مقدس حاکمان و ژنرالهای آنجاست و سالیان درازی است که میخواهد به عضویت اتحادیه اروپا درآید و اروپائیها با هزار بامبول و اما واگر تابحال اذن دخول نداده اند , گرچه باید از اروپائیها سپاسگزار بود که ترکها را به بهانه پذیرش عضویت شان وادار به تغییر در رفتار کردند و آزادی بیان و باور را پذیراندند و تا حد زیادی شکنجه را جلوگیر شدند و تا حدودی به کردها اجازه نفس کردی کشیدن دادند و ارهان پاموک که به انبوه کشته شدگان کرد و ارمنی دل سوزانده بود و بهمین اتهام محاکمه میشد بجای آنکه بزندان برود جایزه نوبل ادبیات گرفت , با اینهمه افکار سنجی گالوپ و سایر سازمانهای مشابه غرب نشان میدهد که آن ملت هفتادمیلیونی بسیار پیشرفته تر از آذربایجان , بیش از شصت در صد تمایل به پیوستن به اروپا را ندارند .

اروپا در اندشه گاه تاریخی من رزومه پذیرفتنی ندارد . اروپای پیش از رنسانس مرا بیاد جنگهای صلیبی و دادگاههای تفتیش عقاید که در اسپانیا تا دو سه قرن پس از رنسانس هم ادامه داشت می اندازد . چهره انسانهای بیگناهی که تنها گناهشان دگر اندیشی بود در میان شعله های آتش و یا چرخهای روی آتش دلم را بدرد می نشاند و پس از رنسانس برده کشی و برده فروشی و به استعمار کشیدن همه جهان تا آنجا که در پایان قرن نوزده و آغاز قرن طلائی بیست , بیش از هشتاد و پنج در صد ربع مسکونی جهان در استعمار سفیدهای چشم آبی اروپائی بود که مثلا آفتاب در امپراطوری بریتانیا غروب نمیکرد .

ستمهای فراموش ناشدنی که بر من ایرانی و هندی و چینی تا همه آفریقا و آمریکای مرکزی و لاتین رفته است آنچنان سنگین و حجیم است که بر همه پیشرفتهای علمی شان را که سخت آنها را میستایم چیرگی میکند . از فاشیسم و نازیسم و استالینیسم که همگی ساخته های اندیشه ورزان اروپائی است دیگر نمیگویم . ایکاش ایده داروین تنها در بیولوژی میماند و اسپنسر آنرا به گستره سیاست و فرهنگ و اقتصاد نمی کشاند .

آیا براستی میبایست برای رسیدن به آنچه که دیگران تجربه کرده اند با بلاهتمان چشم بر همه آموزه ها ببندیم و آزموده را دوباره بیازمائیم ؟ .

ایکاش بجای صدور فتوی قتل میگذاشتند که این نوع نوشته ها ترجمه شود و در همه جا پخش شود تا آدمیان آنهارا بخوانند و ببینند و با خردشان داوری کنند . ایکاش بجای اینهمه غوغا و آشوب و تظاهرات و حمله به سفارتخانه ها میگذاشتند اهانتها خوانده میشد و کاریکاتورها منتشر میشد تا خوانندگان و بینندگان خود داور باشند و رابطه هایشان را خط کشی کنند و به این دسته از بیماران فرصت میدادند خودشان را درآئینه چشمان دیگران و در داوریهای آنان ببینند و شاید درمان شوند.

نورالدین غروی

18 آذر ماه 1385   

نورالدین غروی 1 - تاثیرات، اوضاع وشرایط اقتصادی،اجتماعی وروانی مردم ایران پس از عهدنامه های ننگین گلستان و ترکمن چای

نورالدین غروی 2 - تاثیرات، اوضاع وشرایط اقتصادی،اجتماعی وروانی مردم ایران پس از عهدنامه های ننگین گلستان و ترکمن چای

هفته پیش در این جا روز شکرگذاری بود.

این جشن در اینجا و کانادا و انگلیس برگزار می شود .

در آمریکا چهارمین پنجشنبه ماه نوامبر را برگزار می کنند و بهانه آن هم پایان فصل خرمن گفته شده است .

داستانی که در کتاب ها آمده است می گوید که در سال 1620 میلادی  103 نفر مسیحی پیوریتن که از دست تفتیش باورهای مذهبی شان در انگلیس بستوه آمده بودند با کشتی راهی ینگه دنیا شدند که به ویرجینیا رفته و به کلنی های موجود درآنجا بپیوندند. که باد و توفان آنها را به سواحل ماساچوست پرتاب کرد .

آن ها هم تا رسیدند کولونی خودشان را بنام کولونی پلیموت بنام خدا و شاه جیمز انگلستان اعلام کردند . پس از گذراندن زمستان سختی که نیمی از آن ها را قربانی گرفت و قتی توانستند کشت خوبی داشته و فراورده زیادی بدست بیاورند در پایان خرمن از خدائی که آنان را پشتیبانی کرده و آنهمه نعمت به آنها ارزانی کرده بود سپاسگزاری کردند .

این همان بخش از داستان است که خاتمی جزئیات آن را ازبر است و در اولین مصاحبه اش پس از خرداد76 با کریستینا امانپور به گستردگی به آن ها پرداخت و آن 56 نفر زنده مانده پیوریتن را ضربدر همه آن هزاران نفری کرد که بروایت هاوارد زین (1) مورخ نامدار آمریکائی و نویسنده کتاب بسیار نامدارش : تاریخ مردمی آمریکا (2) از لحظه ورود به این سرزمین پاسخ مهربانی ها و مهمان نوازی های بومیان را با شمشیر و تفنگ دادند و بزرگترین نسل کشی را مرتکب شدند . و در سفر اخیرش به آمریکا در سخنرانی اش در دانشگاه هاروارد که نزدیک به محل معروف , پلیموت راک است بازهم همان کلمات زیبائی که این روزها ورد زبان نئوکان ها است را تکرار کرد .

وقتی به آن سخنان گوش می کردم یاد کتاب خواندنی : یک مسئاله کوچک  نسل کشی (3) افتادم که وارد چرچیل (4) نویسنده آن از فحش هائی که بعد از نوشتن این کتاب که در آن این نسل کشی را با هولوکاست یهودی ها مقایسه کرده بود نثارش شده بود مینویسد .

می گوید جالبترین نامه مخالف را از یکی از همکارانم در دانشگاه هاروارد که یهودی است دریافت کردم که در آن از مقایسه نسل کشی بومیان آمریکا با هولوکاست به این دلیل خشمگین شده بوده که کریستف کلمب یهودی بوده است . و دیگراینکه هرمقایسه ای که اهمیت هولوکاست را کم کند محکوم کردنی است . و اضافه میکند که من تا آن زمان نمیدانستم که کریستف کلمب یهودی بوده است .

به هرحال آن , بقول خاتمی , مومنان در جستجوی یک وجب خاک که بتوانند به آسودگی و آزادی هر خدائی را که می خواهند پرستش کنند آمدند و کلونی خود را ساختند ولی همچنان که جای پای خود را محکم کردند نامومنان را شکنجه کردند و حتی سوزاندند.خود را برگزیده خدا دانستند و بر این باور شدند که چون  شایسته بودند خداوند خدا آنهمه نعمت را ارزانی آن ها کرد .

جالب است بدانیم که این نئوکان های امروز که داعیه رهبری جهان را دارند از سلاله آن مومنان اند . کشیش پت رابرتسون (5) که چندی پیش فتوای ترور هوگو چاوز رئیس جمهور ونزوئلا را صادر کرد یکی از پهلوانان اوانجلیکال هاست که میلیون ها پیرو دارد و صدها میلیون دلار هم در سال درآمد سرمایه گذاری هایش در صنعت الماس و طلا و دیگر منابع است که موسسه اش از سهامداران عمده کمپانی استخراج کننده الماس در کنگو و سیرالئون است .

الماس که در بین جواهرات به جواهر سیاه , خونین و جنایتکار معروف است  که بیش از هشتصد هزار کشته شده های نا آرامی های چندسال گذشته در کلیه کشورهای الماس و طلادار آفریقا همه کشمکش های کمپانیهای ذینفع بوده است . و همین موسسه این کشیش است که بیش از یک سوم هزینه انتقال یهودی ها را از روسیه و سایر نقاط جهان را بعهده دارد .

کشیش رابرتسون در آگهی های تلویزیونی اش چنان از درد و رنج یهودیانی که در روسیه زندگی می کنند می نالد که حتی من هم که اورا خوب می شناسم چنان دلم به درد می آید که به فکر می افتم آن سیصد وپنجاه دلاری که او برای انتقال یک یهودی به ارض موعود یعنی اسرائیل می خواهد را بپردازم .

از داستان بدور افتادم .

مقاله ای می خواندم از یک استاد دانشگاه سرخپوست تحت عنوان : جشن شکرگذاری از چشم یک بومی آمریکائی . دردآور بود و شیرینی این بوقلمون خوری را بر ذائقه خواننده ها تلخ می کرد .

برخی ها بر این باورند که آمریکائی ها از راه و بهانه آغازین این جشن بدور افتاده اند و دیگر شکری به درگاه خدا نمی کنند . این روز بیشتر به عیدی برای پرخوری برگردان شده است .

در یکی از آگهی های روزنامه ها می خواندم که نوشته بودند با استفاده از روش ما می توانید تمام اضافه وزنی که در پرخوری این جشن بدست آورده اید را از دست بدهید .

در این یک روز بیش از چهل میلیون بوقلمون سر بریده می شود و بیست و دو میلیون دیگر هم قرار است در کریسمس اعدام شوند . 

نیویورک تایمز مقاله مفصلی از سرنوشت غمبار بوقلمون ها نوشته بود .

از جمله این که اگر آن مقدار پروتئین و هورمونی که به آن ها برای افزایش وزن می دهند به یک بچه نوزاد شش ماهه انسان بدهند بعد از شش ماه 1500 پوند وزن پیدا می کند .

بهمین دلیل هم است که بساری از بوقلمون ها با ایست قلبی پیش از آمدن به سفره پرخوران از رنج این زندگی دهشتبار رها می شوند .

از شگفتی های دیگر اینکه روز بعد از جشن شکرگذاری را جمعه سیاه می نامند .

من البته هروقت جمعه سیاه بشنوم یاد روز هفده شهریور 57 می افتم که شاه تظاهرات کننده ها را در میدان ژاله به گلوله بست .

ولی در اینجا این جمعه روز بزخری و حراج های استثنائی است . بیشتر فروشگاه های زنجیره ای , بر وزن قتل های زنجیره ای , حراج های 16 ساعته حتی 24 ساعته برگزار می کنند .

زنجیره ای وال مارت Wal Mart که بزرگترین زنجبره ای جهان و تاریخ است که بیش از یک میلیون و دویست هزار کار کن دارد و از شیر مرغ تا جان آدمیزاد را بفروش می گذارد از ساعت پنج صبح تا یازده شب را حراج گذاشته بود .

با خودم می گفتم که ایکاش حالی داشتم و آن ساعت بیرون میزدم و بیکی از شعبات آن که اتفاقا در فاصله دوسه دقیقه رانندگی با من است میرفتم و چهره آنها که در آن بامدادسرد پائیزی با باد سوزناک به خرید می رفتند را می دیدم که اگر در آینده خواستم یک آدم ابله را مجسم کنم راحت باشم .

وال مارت اما حکایتی است . بعد از گروه نفتی اکسون – موبیل (EXXON-MOBIL ) بزرگترین کورپوریشن جهان است که فروش سالانه اش از تولید نا خالص داخلی بسیاری از کشور های جهان حتی دانمارک و یونان لهستان ووو بیشتر است .

در همین حال اگر کسی بخواهد مثالی از ضد انسان بودن و بهره کش بودن سرمایه داری بزند به سادگی می تواند نگاهی به عمل کرد انسان ستیزانه این کمپانی که صاحبان اصلی اش یک مادر و پسران و دختران خانواده والتون هستند بیندازد .

این کمپانی چنان به بدنامی در جهان شهره است که پارسال وقتی خواست شعبه ای در بخشی از سانفرانسیسکو , که از لیبرالترین شهرهای آمریکا است , باز کند اهالی محل پیکار جانانه ای را آغاز کردند و دست آخر برنده شدند و جلوی وال مارت را گرفتند ولی در چین وال مارت بی مهابا به پیش میتازد و شعبه های خود را یکی بعد از دیگری گشایش میکند .

این گوشه ای از عملکرد لیبرالیسم اقتصادی و توتالیتاریسم سیاسی است که چین پیشتاز آن است و مهرورزان حاکم بر ایرانمان هم میخواهند از آن نسخه برای ایران بپیچند.

ده ها کتاب و هزارها مقاله درباره سوء استفاده این کمپانی از نیاز کارکنان بویژه زنان نوشته شده است .

در کتاب : چگونه وال مارت آمریکا و دنیا را نابود می کند، فکت های تکان دهنده از استثمار این کمپانی هم از تولیدکنندگان کالاها که همگی در کشورهای فقیرند و هم از انبوه کارکنانش به نمایش گذاشته است . چندسالی است که در دادگاه های آمریکا شکایت های گروهی (6) در جریان است که در بسیاری از آن ها کمپانی به پرداخت میلیون ها دلار جریمه محکوم می شود ولی ارزش سهام آن همچنان بالا میرود و در بهمان پاشنه می چرخد.

    Howard Zinn- 1

People’s History of the Unite state-2

A Little Matter of Genocide : Holocaust and denial in the Americas 1492 to the Present- 3

Ward Churchil-4

Pat Roberson-5

    Class Action-6

من هم وارد بلاگسفر Blogosphere بروزن اتمسفر  شدم .

البته یک دوست گرامی و گرانقدر هولم داد  اگرنه با این همه گرفتاری  به تنهائی نمی توانستم که چنین پردلی از خود نشان دهم .

من هم به جرگه هفتادهزار وبلاگ نویسان ایرانی پیوستم . و  یکی به شماره بیش از پنجاه میلیون بلاگرهای جهان افزودم .

به گزارش ورلدومتر Worldometeres ساعتی تقریبا 7700 نفر به جمعیت 6/6 میلیاردی جهان افزوده می شود و نزدیک به همین نمره , ساعتی 7200 بلاگر به وبلاگ نویسان جهان اضافه می شود که اگر بهمین منوال پیش برود نمی دانم در مثلا 20 سال آینده چه نمره ای از بلاگر در جهان خواهیم داشت .

 بنا به گزارش EE TIMES هر دویست روز  شماره وبلاگ نویسان دوبرابر می شود و اگر این روند به همین روال پیش برود ما در دوسال و نیم آینده نزدیک به یک میلیارد و نیم وبلاگ نویس خواهیم داشت .

از خودم می پرسم آیا خود گزینش بزرگترین دردسر ما نخواهد شد ؟ شاید به روزی برسیم که یک غار یا یک گوشه دنجی که درآن هیچ نباشد بجز هوای تازه و هیچ صدائی نشنویم  بجز آواز پرندگان , بهایش از آپارتماهای متری چهار میلیون تومانی تهران گران تر باشد .

مارلون براندو در سال های پایانی زندگی اش در جزیره ای که در پولی نژیا (Polynesia ) خریده بود زندگی می کرد که درآن نه خط تلفن بود و نه تلویزیون و نه حتی یک جاده آسفالته . ولی داستان تنها نگرانی آور نیست . دورنمای دلگرم کننده ای هم دارد .

اگر به سخنان Ray Kurzweil که از او بعنوان یکی از بزرگترین مبتکران و نیز آینده گرایان (Futurist) نام می برند گوش کنم و امیدوار به رسیدن دوران سینگولاریتی Singularity باشم دیگر غمی نباید داشته باشم .

چنیدین سال پیش به سخنرانی کرزویل گوش میکردم که در آن از ماشینهای معنوی Spiritual Machinesحرف می زد . سخت مرا گرفت . کتاب هایش را از جمله کتاب عصر ماشین های معنوی : وقتی که کامپیوترها از هوش انسان ها جلو می زنند (The Age of Spiritual Machines: when computers exceed human intelligence ) دنبال حرفهایش را و نوشته هایش را گرفتم و این تازگی ها با کتاب Singularity is Near ( سینگولاریتی نزدیک است ) بحث های زیادی در مخافل آینده نگران براه انداخت خواندم . آن زمان میگفت بنا بر قانون مور , Moor’s Law , هر دوسال ظرفیت چیپس کامپیوتر ها و یا تعداد ترانزیستورها و سوپر کانداکتورها دوبرابر میشود . با این محاسبه بر این باور بود که در سال 2012 سرعت کامپیوتر ها به سرعت مغز انسان خواهد رسید. مغز انسان می تواند در هر ثانیه بیست میلیون میلیارد محاسبه بکند . و از آن سال به بعد کامپیوتر بر انسان پیشی خواهد گرفت . و اگر بتوانیم نقشه ژنهایمان را به کامیوتر اسکن بکنیم شگفت زده نخواهیم بود اگر وقتی وارد اتاق شدیم کامپیوتر بما سلام کند یا بما آی لاو یو یگوید و یا حتی از سردی هوای اتاق گله کند.

البته او تنها نیست که از تغییر شتابان حرف میزنند ولی برخی ها نظریه اورا در باره تصاعدی بودن سرعت تغییرات تکنولژیکی  نمی پذیرتد.

او ما را به سینگولاریتی , که خودش آنرا یک پرش تکاملی تکنولوژیکی مینامد , وعده میدهد که قرار است بشریت در دهه 2030 وارد آن دوران شود . در این دهه سرعت عملیات سوپر کامپیوتر ها از سرعت عمل مغز انسانها بسیار بیشتر خواهد بود و در 2040 هزار بار تندتر از مغز انسان اطلاعات را منتقل خواهد کرد .

قرار است که نانو بوت ها (Nanobots ) که مخفف نانو روبات هست باندازه سلولهای خون ساخته شوند که وارد رگهای ما و مغز ما شوند و هرجا کج و کولگی دیدند درجا راست کنند . آنکسی که مثلا در اندیشه گاهش , اگر یک چنین جائی هست , تصمیم میگیرد که هرچه وبسایت و وبلاگ هست را فیلتر کند این نانوبوت ها اورا تعمیر خواهند کرد و آنکس که وبلاگ نویس ها را به آن روز که دیدیم و خواندیم در آورد با برنامه ریزی درستی بدست همین نانوبوت ها درمان شود و بداند که اگر حتی جلوی بمب اتمی را هم بشود گرفت جلوی پیشرفت اندیشه را نمی توان بست . دیگر سر زهرا کاظمی هم به جسم سخت نخواهد خورد .

این ها اما همه خوش خیالی به نظر می رسد . خود کرزویل در مصاحبه ای میگ وید که سینگولاریتی الزاما به اتوپیا , مدینه فاضله یا آرمانشهر نخواهد انجامید . دیستوپیا Dystopia یا پادآرمانشهر هم همچنان از گزینه ها خواهد بود .

در پادآرمانشهر , آزادی را آقابزرگ یا برادر بزرگه , همان که جرج اورول در کتاب بیادماندنی اش , 1984 , به روشنی آنرا معرفی می کند برای مردم تعیین خواهد کرد , کتاب ها را اگر نسوزانند , مثل فارنهایت 451 , خود برخی از آنها را برای خواندن تعیین خواهند کرد , ارزش انسانی در رثاء آقابزرگ معنی خواهد داشت .

دلم می خواهد که خوش بین باشم که سقم را با امید باز کرده اند , ولی اگر جمله ای که هفته پیش از احمدی نژاد در رسانه ها نقل کردند باور کنم که گفته بود دنیا در حال احمدی نژاد شدن است , وای بر من , باید که در انتظار پاد آرمان شهر باشم . گمان می کنم بهتر است یکبار دیگر , برای پنجمین بار , فیلم فارنهایت 451 را تماشا کنم .

زیاده نویسی کردم .

بهرحال تنها از سیاست نحواهم نوشت .

در باره دریافت هایم از آنچه بر ما و بر جهان می گذرد خواهم نوشت. از هجرانی که بلای ما شده است هم , از غم ها و غمگنانه سرائی هایم , از آن مادرشهر زیبا و دوست داشتنی که از فراقش میسوزم خواهم نوشت . که اگر فیزیکم از آن اقیانوس دور افتاده است روحم وروانم بی هیچ توقفی در آن جاست و نبضم با آن جا می تپد و با صورت سیلی خوردگان آن دیار محبوب سیلی می حورم و با شکم گرسنگان میهنم گرسنگی میکشم .

نوشته های دیگران را هم اگر پسندیده باشم خواهم آورد. و تا آنجا که توانسته ام و می توانم از یافته هایم از چند وچون این سرزمین ینگه دنیا , این تنها ابرقدرت , این بزرگترین جهان خوار , از این بقول نئوکان ها ارباب جهان و نجات دهتده جهانیان که پاهای گلین شان در باتلاق های عراق و افغانسان دم خروس را فریاد می زند خواهم نوشت .

شعر هم , هم از بزرگان و هم از خود کوچکم , در این صفحه خواهم گذاشت .

به امید روزهای خوب  

 نورالدين غروي